إِنَّا أَنْذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ تُرَابًا
در تفسیر المیزان این آیه در واقع ادامه و پایان‌بندی بحث «یوم‌الفصل» است که در آیات پیشین این سوره مطرح شده بود. علامه در بیان محتوای سوره میفرماید که سوره نبأ مشتمل بر خبر آمدن روز فصل و صفت آن است و در پایان، کلام را با یک «کلمه انذار» (هشدار) ختم می‌کند که همان آیه ۴۰ باشد. در این آیه، خداوند انسان‌ها را از «عذاب قریب» (عذاب نزدیک) بیم می‌دهد؛ نزدیک بودن آن از این روست که قیامت از نظر قطعیت و حتمیت، فرارسیدن آن حتمی است و همچنین مرگ که دروازه ورود به آن جهان است، همواره در کمین انسان قرار دارد. سپس در توصیف آن روز میفرماید: «یوم ینظر المرء ما قدمت یداه»؛ یعنی روزی که هر انسانی آنچه را با دست‌های خود پیش فرستاده است می‌بیند و نتیجه اعمال خویش را نظاره می‌کند. علامه در بند نهایی آیه - یعنی سخن کافر که می‌گوید «ای کاش خاک بودم» میفرماید: این فراز، گواهی روشن بر اختیار انسان است؛ چرا که اگر انسان مجبور بود و اختیاری نداشت، پشیمانی و ندامت او در آن روز معنایی نداشت. این ندامت از آن روست که کافر در آن روز می‌بیند که برای سرنوشت ابدی خود چه پیش فرستاده و از فرط حسرت و عذاب، آرزو می‌کند که ای کاش اصلاً آفریده نشده بود و خاک می‌بود.
#سوره_نباء
#عبدالرحمن_مسعد
رایحه زندگی: جایی که قرآن با زندگی گره میخورد.
اختیارسوره نباء مسعد قیامت قرآن قرآن آموز والا آموز قرآن گرام قرآن مجید قرآن کریم والایار
